Catamaran


Vorige week keek ik uit over de Middellandse zee. Een vissersboot ging gehuld in een amorfe wolk van vogels, waarvan een groot deel pijlstormvogels - zeilende dieren op stijf gehouden vleugels. De grotere silhouetten betroffen ongetwijfeld scopoli pijlstormvogels, twee kleinere waren óf vale óf yelkouan pijlen.
  Om dichterbij te komen scheep ik vandaag in op een knalgele catamaran. Opvarenden worden dolfijnen beloofd. Het zeil wordt opzichtig gehesen en we zetten koers naar een verre vissersboot omdat, zo wordt uitgelegd, dolfijnen die graag volgen. Dat komt mij op zich goed uit, want dat doen zeevogels ook.
  Een zwart-wit stormvogeltje zigzagt kortstondig voor ons uit. Achter de vissersboot zie ik er nog een. Ongetwijfeld Mediterrane stormvogeltjes, al kun je die op uiterlijk niet onderscheiden van het Europese stormvogeltje.
  De meeste opvarenden worden niet teleurgesteld. Een groep tuimelaars hangt achter de vissersboot en zal de komende uren continu in onze nabijheid verblijven. Spelend voor de boeg, uitgelaten springend. Volwassen dieren en verterende kalfjes.
  Vogels zijn ver te zoeken, de zee is leeg. Zelfs al de hoogvliegende jan van genten en grote sterns die ik afgelopen week vanaf het strand zag vliegen lijken opgelost. Ook de bemanning haalt de schouders op vol onbegrip.
  Afijn, de tuimelaars maken veel goed. Hun gespierde lichamen die door het water golven, de rugvinnen die het blauw aansnijden. Elk individu gemerkt met indrukwekkende littekens.