Weggespoeld


Noordwest vijf, niet eens zo'n hele krachtige wind. Toch slaan vanaf de bocht fonteinen van zout water over de Zuidpier.
  Vanuit de veilige luwte van het vuurtorentje op de punt zoeken we naar vogels. Een forse golf water stroomt over de pier, voor het gebouwtje langs. Je zou dáár maar gestaan hebben!
  Direct nog zo'n golf, en tot mijn verbijstering spoelen twee personen voorbij, languit in het schuimende water, compleet met statieven en camera. Ze blijven gelukkig nog net op de opstaande rand van de pier steken.
  Aangeslagen krabbelen ze overeind, een jonge blonde vrouw en, gezien het leeftijdsverschil, vermoedelijk haar vader. De vrouw begint hartverscheurend te huilen en 'Mijn camera!' te roepen. Die camera is omlaag gespoeld en ligt nog net op de watergrens.
  Ze kijkt ons smekend aan en schreeuwt herhaaldelijk: 'Help me dan toch!', 'Er staan unieke beelden op!' en 'We moeten hem pakken!'. Ze wil dat ding echt gaan halen.
  Wij bedanken beleefd en zeggen dat het gekkenwerk is, levensgevaarlijk. Het is maar een camera. Geen risico nemen, niet doen.
  Nog geen seconde later slaat de volgende golf over de pier en sleurt de camera definitief mee. Had ze daar gestaan, dan was ze welhaast zeker weggespoeld. Dat overleef je niet.
  De jonge vrouw zakt huilend in elkaar bij de deur van het vuurtorentje. Haar vader hurkt ernaast en slaat zijn armen om haar heen. Ze lijkt ontroostbaar. Na een tijdje druipt ze gebroken af, ondersteund door haar vader.